Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.
ZAMKNIJ X

Pieśń o spustoszeniu Podola - interpretacja

Geneza utworu

Powstanie „Pieśni o spustoszeniu Podola” było ściśle związane z wydarzeniem, jakie miało miejsce w 1575 roku, kiedy to Tatarzy dokonali napaści na wschodnie tereny Rzeczypospolitej. Pieśń nie tylko

Analiza utworuPieśń została napisana wierszem stroficznym, jedenastozgłoskowym. Na poziomie składniowym widać przerzutnie, inwersje i parentezy (wtrącenia). Pojawiają się również liczne wykrzyknienia. Wiersz posiada zatem tonację podniosłą i wymaga uważnej lektury.

W warstwie leksykalnej można wyróżnić dwie grupy sformułowań. Jedna rodzina wyrazów jest związana z ojczyzną (np. wezwania: „Polaku”, „Lachu”), druga natomiast to określenia Tatarów, które mają zdecydowanie negatywny charakter („pohaniec sprosny”, „niewierny Turczyn”, „psy bisurmańskie”, „zbójce”).

Na poziomie stylistycznym
Interpretacja utworu„Pieśń o spustoszeniu Podola” jest przykładem poezji tyrtejskiej. Poeta wzywa Polaków do stawienia mężnego oporu Tatarom i apeluje o zmycie hańby klęski. Wiersz operuje wyraźną retoryką perswazyjną – odwołuje się do emocji odbiorcy w celu pobudzenia go do określonego działania.

Kochanowski kreśli sugestywne obrazy spustoszenia Podola: kobiet wziętych do niewoli i zamkniętych w haremach oraz szlacheckich dzieci zamienionych w służących niewiernych. Wizja polskich szlachcianek jako kochanek Tatarów jawi się jako wielka hańba dla całego narodu. Poeta buduje wyraźny kontrast pomiędzy Polakami i Tatarami pokazując, że ci ostatni to naród nieokrzesany, pozbawiony własnego państwa i koczujący na dzikich stepach. Mamy tu zatem do czynienia z litotą – pomniejszeniem przeciwnika w celu uzmysłowienia Polakom własnej potęgi. Ponadto podmiot liryczny zwraca uwagę, że jeżeli Polacy nie pomszczą klęski poniesionej z rąk tak